alt

Kickboxing, historia i rozwój na przestrzeni wieków…

Kickboxing, historia i rozwój na przestrzeni wieków…

Kickboxing, historia i rozwój na przestrzeni wieków…

Kickboxing skąd się wziął? Jak wykształciła się ta technika walki? Logicznym jest fakt, że początki rozwiązywania konfliktów za pomocą rąk i nóg, muszą mieć swój początek chyba odkąd pierwszy jaskiniowiec zabrał drugiemu włócznie. Przez wieki świat rozwijał to coraz nowsze i bardziej śmiercionośne bronie, ale jednak do tej pory zamiłowanie do rywalizacji za pomocą tylko własnego ciała jest duże i stale rośnie. Zapasy, boks towarzyszą nam od czasów starożytnych, najpopularniejszym miejscem ich rozwoju, a wręcz rozkwitu była Azja, w której powstało wiele odmian i stylów walki. Kiedy do Azji zaczęli napływać pierwsi Europejczycy, zaczęli uczyć się od Azjatów. Idąc dalej tym tropem, zaczęli propagować sporty walki przywożąc je do Europy, oczywiście w związku z tym w XX wieku nastąpił rozwój i udoskonalanie technik takich jak judo, karate, muay thai, co oczywiście stworzyło nowe style takie jak sambo, brazylijskie jiu-jitsu czy właśnie kickboxing, który przez swą widowiskowość walk stał się bardzo popularny.

Przypomnijmy sobie króciutko historię Muay thai bo najprawdopodobniej to z tej dyscypliny zaczerpnięto najwięcej. Oczywiście muay thai wywodzi się z Tajlandii, która bezkonkurencyjnie jest stolicą tego sporu po dziś dzień. Początki tego stylu sięgają XIII wieku, wtedy nazywane muay boran. Styl ten praktykowany był przez królewską straż. W 1921 roku walki muay thai zaczęły odbywać się na wzniesionych platformach otoczonych linami. Platforma i liny miały zapobiec wdarciu się kibiców na ring, co było dosyć częstym zjawiskiem. W 1929 roku właściciel stadionu Suan Sanuk wprowadził ring dla tajskich bokserów z trzema linami i narożnikami. W związku z poważnymi uszczerbkami i kontuzjami spowodowanymi używaniem owijaczy
(kaad chuek) oraz stosowaniem mocno destrukcyjnych technik takich jak np. kopnięcia w krocze, uderzenia głową czy dźwignie, zaczęto stosować ochraniacze na krocze oraz skórzane rękawice. Prawdopodobnie przyczyniła się też do tego tragiczna śmierć zawodnika w latach 30 XX wieku na stadionie w Bangkoku. Używanie rękawic bokserskich przyczyniło się do przyjęcia elementów boksu klasycznego, przyjęto część zasad z Queensberry o których pisaliśmy przy okazji historii boksu i wyznaczono limity wagowe oraz system walk rundowych na 5 rund po 3 minuty każda.
Dzięki ujednoliceniu zasad oraz przyjęciu spor ten stał się bardzo popularny na cały świecie.

Rozwijające się po II wojnie światowej zainteresowanie sportami walki przeniosło się do Stanów Zjednoczonych. W latach 60. XX wieku zapanowała duża moda na karate, którą postanowili wykorzystać Amerykanie. Mike Anderson, były karateka, sfrustrowany brakiem możliwości atakowania z pełną siłą na zawodach karate postanowił stworzyć nowy sport walki. Połączył uderzane sporty walki Azji z boksem. W lutym 1968 roku zorganizowano pierwsze zawody, a następnie powołano Proffesional Karate Association PKA. W 1974 roku odbyły się pierwsze mistrzostwa świata w kickboxingu. Mistrzostwa okazały się dużym sukcesem, a full contact karate, tak właśnie nazywano kickboxing, zyskało ogromną popularność. W 1975 roku Georg Brukner wykreował pierwszą Europejską Amatorską Organizację, World All Style Karate czyli WAKO.  W niedługim czasie organizacja stała się silnym rywalem istniejącego za oceanem PKA. Po przejęciu nadzoru nad WAKO przez Ennio Falsoniego organizacja do chwili obecnej kieruje swoje zainteresowania w stronę sportu amatorskiego. W 1976 roku Howard Hanson stworzył World Kick – boxing Association, czyli WKA. Od początku stowarzyszenie odnosiło wiele sukcesów, co przyczyniło się do rozwoju kickboxingu. W 1991 roku WKA zostało odsprzedane Kanadyjczykowi Dale Floydowi i od tego momentu, organizacja staje się mało znacząca.

Równolegle do kickboxingu amerykańskiego rozwinął się kickboxing japoński. Jego twórcą był Osamu Noguchi. Zainspirowany podróżą do Tajlandii, chciał zaszczepić boks tajski w swojej ojczyźnie. Sprowadził trzech tajskich bokserów, aby walczyli przeciwko trzem karatekom ze szkoły Kyokushin. Japończycy wygrali 2 z 3 walk. Wraz z tym wydarzeniem Noguchi i Kenji Kurosaki – instruktorzy Kyokushin przestudiowali boks tajski i opracowali nowy sport, łączący obie sztuki walki, który Noguchi nazwał kick-boxingiem. Początkowo dozwolone były kopnięcia, uderzenia pięściami, kolanem, łokciem, rzuty z judo, a także ciosy głową. Oczywiście później te dwie ostatnie techniki odrzucono. Kick-boxing stał się bardzo popularny w Japonii, był transmitowany w telewizji. Wraz z zakończeniem kariery przez Tadashiego Sawamurę, posidaczem wyjątkowego rekordu 241 walk, 232 wygrane, w tym 228 przez nokaut, popularność znacznie spadła. Dopiero 1993 roku kiedy założono federację K-1, nastąpił renesans tego sportu. W chwili obecnej organizacja K-1 cieszy się największym prestiżem pośród kickboxerów.

Do Polski kickboxing trafił w latach 8.0 XX w. Osobą, która mocno przyczyniła się do popularyzacji tej dyscypliny w naszym państwie był Andrzej Palacz. Uprawiał wcześniej boks i karate i tak jak twórcy kickboxingu zauważył wiele elementów, które są niepotrzebne, bądź takich, których brakuje. W roku 1981 zorganizowano pierwsze mistrzostwa Polski w karate wszech-stylowym.
Polski Związek Kickboxingu zarejestrowano 7 lipca 1989 roku czyli PZKB. Pierwszym prezesem został Marek Frysz, który we wcześniejszych latach wykazał się sporym talentem organizacyjnym m.in. doprowadził do ogólnopolskiego zjazdu liderów klubów karate, wykazujących zainteresowanie kickboxingiem, pomógł w organizacji wyjazdu na mistrzostwa świata na Węgrzech. Sprowadził do Polski reprezentanta WAKO Jana Willera Stokera, który przeprowadził kursy instruktorskie i sędziowskie.

Techniki kickboxingu polegają na uderzeniu przeciwnika za pomocą rąk, nóg oraz kolan.

W kickboxingu występuje 10 stopni uczniowskich, następnie stopnie mistrzowskie. Zdobycie każdego z nich możliwe jest po zdaniu odpowiedniego egzaminu.
Walki odbywają się w formułach:

Full contact – wszystkie techniki nożne i bokserskie zadawane powyżej pasa, minimalna liczba 8 kopnięć podczas rundy, jeśli zawodnik nie spełni tego wymogu traci 1 punkt, nie wolno uderzać kolanem ani łokciem, walka odbywa się na ringu bokserskim w czasie 3 rundy po 2 minuty.

Low kick – wszystkie techniki bokserskie oraz kopnięcia do wysokości głowy wraz z charakterystycznym dla tej formuły kopnięciem na udo low kick, nie występuje minimalna liczba kopnięć na rundę, nie wolno uderzać kolanem ani łokciem walka odbywa się na ringu bokserskim w czasie  3 rundy po 2 minuty.

K-1 – formuła wprowadzona i spopularyzowana przez japońską organizację K-1, dozwolone są wszelkie techniki bokserskie, obrotowe uderzenia pięścią, kopnięcia oraz ciosy kolanami, bez względu na wysokość, nie wolno uderzać łokciem, walka odbywa się na ringu bokserskim w czasie 3 rundy po 3 lub 5 rund po 3 minuty.

Thai boxing – złagodzona wersja muay thai, dozwolone są wszelkie techniki bokserskie, obrotowe uderzenia pięścią, kopnięcia oraz ciosy kolanami, również rzuty, podcięcia i walka w klinczu, nie wolno uderzać łokciem, walka odbywa się na ringu bokserskim.

Semi contact – nastawiony głównie na szybkość zawodników, walka jest przerywana i punktowana po każdym czystym trafieniu przeciwnika, charakteryzuje się ograniczoną siłą uderzeń, walka odbywa się na tatami lub wyjątkowo na ringu bokserskim w czasie  3 rundy po 2 minuty.

Light contact – walka ciągła w której zawodnicy muszą wykazać się umiejętnością walki technicznej, charakteryzuje się ograniczona siłą uderzeń, walka odbywa się na ringu bokserskim, parkiecie lub tatami w czasie 3 rundy po 2 minuty.

Light kick – walka ciągła z kopnięciami od uda w górę oraz ograniczoną siłą uderzeń, walka odbywa się na ringu bokserskim, parkiecie lub tatami.

Kickboxing charakteryzuje się dynamiką oraz skutecznością. Podobnie, jak sambo został opracowany na podstawie wielu różnych stylów walki, z których wybrano elementy najbardziej praktyczne. Czerpiąc z tradycji muay thai, karate, taekwondo i bosku opracowano skuteczny system walki.
Zawodnicy charakteryzują się dużą wytrzymałością tlenową oraz mięśniową, dużym poziomem rozciągnięcia, no i oczywiście wielką kreatywnością w wyprowadzaniu ciosów.

Źródła:
Materiały WAKO oraz PZKB
Robert Rousseau „A history and style guide of Kickboxing”

Daniel Prokurat
danielprokurat@gmail.com
No Comments

Sorry, the comment form is closed at this time.